\n<\/p>\n
(Foto: Jan Frensen, Video: Sofia Seelen en Jan Frensen)<\/p>\n
Voor academisch ziekenhuis LUMC is vrijdag een bijzonder beeld onthuld: \u2018Blijf nabij\u2019 van kunstenaar Saskia Stolz. Het reizende kunstwerk vraagt aandacht voor het belang van nabijheid bij mensen die ongeneeslijk ziek zijn. Het beeld blijft tot 21 augustus voor het ziekenhuis staan.<\/p>\n
Dominique Prins kreeg acht jaar geleden te horen dat ze Parkinson heeft, een ongeneeslijke ziekte. Samen met haar partner stond zij model voor het kunstwerk. De twee zijn afgebeeld in een innige omhelzing, met hun voorhoofden tegen elkaar.<\/p>\n
Bijzonder Yvette van der Linden, hoogleraar palliatieve geneeskunde bij het LUMC, licht toe: \u201cHet beeld is gemaakt in het kader van de landelijke publiekscampagne Leven tot het Laatst<\/em>. Daarmee willen we niet alleen aandacht vragen voor mensen die ernstig ziek zijn. Maar we willen vooral benadrukken hoe belangrijk het is dat we volop blijven leven tot het laatst. En dat we elkaar daarin steunen.\u201d<\/p>\n Kwaliteit Annemiek van Seggelen, verpleegkundig specialist palliatieve zorg, vult aan: \u201cHet gaat natuurlijk over zware onderwerpen: chronisch ziek zijn, ernstige complicaties en moeilijke situaties. Toch heb ik echt de leukste baan ter wereld. Er is namelijk ook ontzettend veel ruimte voor humor. Wanneer je kwetsbaar durft te zijn over de zware dingen, ontstaat er heel natuurlijk ook plek voor luchtigheid. Dat is een belangrijk onderdeel van mijn vak. Zoals de moeilijke momenten draagbaar maken, zodat er samen weer ruimte ontstaat voor de mooie dingen die het leven biedt.\u201d<\/p>\n Tot en met 10 augustus worden er allerlei activiteiten georganiseerd rondom \u2018Blijf nabij\u2019. Het volledige overzicht met data en tijden is te vinden in het programma.<\/a><\/p>\n \t\t\t\t\t\tGezondheid<\/a> Leiden<\/a> Wetenschap<\/a>\t\t\t\t<\/p><\/div>\n
<\/strong>\u201cHet is iedere keer weer bijzonder\u201d, vertelt Prins. \u201cWe waren aanwezig bij de eerste onthulling in Amsterdam. Inmiddels heeft het beeld al op verschillende plekken in Nederland gestaan, maar ik had het nu een tijdje niet in het echt gezien. Als ik er dan weer bij sta, denk ik echt: wauw. Van tevoren dacht ik nog: \u2018Twee grote witte hoofden, hoe kan dat nou bijzonder zijn?\u2019 Maar de kunstenares heeft er zo veel emotie in weten te leggen dat ik er elke keer opnieuw van onder de indruk ben.\u201d<\/p>\n
<\/strong>Palliatieve zorg komt de laatste jaren steeds meer uit de taboesfeer, merkt Van der Linden. \u201cHet is nog niet helemaal ingeburgerd, maar het wordt steeds normaler om erover te praten. Een beeld als dit helpt daarbij. Mensen denken bij palliatieve zorg vaak aan de allerlaatste levensdagen, het overlijden. Maar palliatieve zorg begint eigenlijk al op het moment dat iemand de diagnose van een ongeneeslijke ziekte krijgt. Daarna kun je vaak nog jaren leven, met een hele goede kwaliteit van leven. De vraag is dan: hoe vul je die tijd in? Hoe zorg je voor jezelf en hoe kijkt je omgeving naar je? Ben je je ziekte, of ben je een mens die toevallig ook een ziekte heeft?\u201d<\/p>\n